Nastup Milorada Mikija Damjanovića i gostiju njegovog kabarea nije ostavio ravnodušnim nijednog gledaoca
Već od prve pesme kojom provejava stih o „ljudima koji vole ljude“, a koju je pevala Nataša Radovanović, sopran, stalna članica Opere Narodnog pozorišta u Beogradu, publici je bilo jasno da je među svojima. Ili su, možda, Milorad Miki Damjanović, prvak drame Beogradskog dramskog pozorišta i njegovi gosti kabarea „Čeznem da vam kažem“ osetili da su došli među one koji dele emocije na vremena kojih se sa setom sećom, iako nisu bila ni samo lepa i laka.
Uopšte te večeri nije bilo važno „ko je domaćin, a ko je bio gost“. Poetsko muzički kabare priređen je u organizaciji Kulturnog centra „Ribnica” Kraljevo u sali Kraljevačkog pozorišta.
Pored Mikija i Nataše Radovanović na sceni je gotovo sve vreme bio i Pavle Joksimović, pijanista, a specijalni gosti bili su glumci Mina Lazarević, Dragana Mićalović, Stevan Piale i Dragana Đurđević.
Milorad Damjanović je proveo publiku kroz uspomene na svoje detinjstvo u Priboju u kojem je kao dečak tanane duše koji recituje i pobeđuje na velikim takmičenjima, bio izložen čak i vršnjačkom nasilju koje je trajalo godinama. Govorio je Miki i o svom životu u multinacionalnoj zajednici u kojoj se u šestom razredu prvi put zaljubio, o sećanju na devedesete, nemaštinu i probleme koje su sa sobom donele, o svojim studentskim danima i početku karijere, ali i o izazovima današnjice. Svaka od celina, bila je protkana odabranom poezijom.
U pratnji Pavla Joksimovića, Nataša Radovanović je izvodila pop, evergrin i džez pesme, a u muzičkom programu su učestvovale i Dragana Mićalović sa pesmom „Što te nema” i Mina Lazarević sa pesmama „Zlatni dan” i „Dođi u pet do pet”.
Kabare „Čeznem da vam kažem” nije ostavio ravnodušnim nijednog posetioca u sali.
Bilo je to veče ispunjeno čistim emocijama, suzama i smehom, priča svih nas ispričana i otpevana kroz reči Vaska Pope, Desanke Maksimović, Jovana Dučića, Miroslava Antića…
Izvođenje ove kabaretske predstave u Kraljevu bilo je 75. po redu. Kada je Damjanović zamolio publiku da podignu ruke oni koji su na predstavu došli sa svojom prvom ljubavlju, javio se jedan par – Helena i Luka. Glumac je publici objasnio da se svega nekoliko puta tokom 75 izvođenja kabarea dogodilo da u sali ima onih koji vole prvi put i zajedno su deo ove večeri čistih emocija, pa su, na molbu Damjanovića, publika i izvođači za Helenu i Luku u horu otpevali „Prvu ljubav“ Đorđa Balaševića.
Ako je bar svaki drugi gledalac zapamtio poruku kabarea o svemirskoj važnosti ljubavi, poštovanja, čuvanja porodice i potrebi da uživamo u svakom danu na kugli zemaljskoj koji nam je dat, kabare je ispunio svoju misiju.
A kako „nikad niko nije izmerio, čak ni pesnici, koliko mnogo ljubavi jedno srce može da izdrži“, ovaj kabare učinio je i mnogo, mnogo više od svoje osnovne misije. Pokazao nam je, kako je to davno definisao akademik Vladeta Jerotić kako se „čitavo čovečanstvo i zemlja pod njim održavaju, pre svega, zahvaljujući onim malobrojnim ljudima koji su u stanju da vole.“
MMD – KCR
*Fotografije Raško Matović, Kulturni centar „Ribnica“
