Dvojica Kraljevčana u timu koji je osvojio bronzanu medalju Svetske lige šampiona u dopisnom šahu

Početkom decembra navršilo se 95 leta od datuma na koji je 1928. godine, osnovana Međunarodna federacija dopisnog šaha (ICCF). Pod okriljem ove organizacije sa zavidnim uspehom nastupali su brojni jugoslovenski i srpski igrači, dok među kraljevačkim šahistima i danas ima vrlo aktivnih u ovoj neobičnoj šahovskoj disciplini.

Međunarodna federacija organizuje svetsko nadmetanje dopisnih šahista u više disciplina, a poslednje, koje je nedavno okončano, trajalo je dve godine. Srbija još uvek ne učestvuje u reprezentativnoj kategoriji na ovom nadmetanju, što srpske šahiste ne sprečava da u klupskoj konkurenciji budu deo međunarodnih timova. Tako su se Kraljevčani Vladimir Tašić i Đorđe Petrović, na nedavno okončanoj Svetskoj ligi šampiona, okitili bronzanom medaljom, nastupajući u međunarodnoj ekipi pod nazivom „The Beatlse“ u čijem sastavu su bili još Bugarin Milen Petrov i Hrvat Zdravko Tešić.

Đorđe Petrović je rođeni Kraljevčanin koji danas živi i radi u Beogradu. Vlasnik je titule intermajstora dopisnog šaha. Vladimir Tašić je trener u Šahovskom klubu „Sloga“ iz Kraljeva, internacionalni je sudija u šahu, a bio je i dugogodišnji dopisnik bivšeg prestižnog časopisa „Šahovski informator“.

Vladimir Tašić

Pomenutim povodom Vladimir Tasić je sagovornik portala Krug. On pojašnjava da se specifičnost dopisnog šaha ogleda u igri na daljinu što igračima omogućava korišćenje svake vrste pomoći:

Tokom prošlog veka šahisti su mogli koristiti dostupnu literaturu pre nego što bi, najčešće putem pisma, obaveštavali protivnika o odigranom potezu. Razvojem tehnologije, u pomenutu vrstu pomoći, danas su u najvećoj meri uključeni računarski programi.

Ova mogućnost, kod jednog dela šahovske javnosti, izaziva sumnju u održivost fer-pleja; oni smatraju da boljeg iz duela često može odlučiti kvalitetniji računar. Ipak, bolji poznavaoci prilika tvrde da stvari stoje drugačije:

Programi mogu biti od velike koristi u određenim situacijama. Ipak, kada se nakon otvaranja razvije meč, a pogotovu kada se uđe u završnicu, broj mogućih kombinacija postaje veći. Tada nastupa period u kojem se čovek snalazi bolje od mašine. Ovo nije slučaj u regularnom šahu, u kojem su partije ograničene na nekoliko sati i nemoguće je znanjem nadoknaditi brzinu kojom kompjuter izračunava kombinacije u tako kratkom vremenskom periodu. U dopisnom šahu, u kojem na raspolaganju imate čak 40 dana za prvih 10 poteza, veštine i znanja koja poseduje dobar šahista, mašina ne može da anulira – Tašićevo je objašnjenje.

Tašić na jednom od tamičenja u Vrnjačkoj Banji 1987. godine

Još jedna karakteristika dopisnog šaha je neobično dug period tokom kojeg može trajati šahovski meč, pa otuda i ne čudi da je takmičenje sa kojeg je naš sagovornik doneo medalju trajalo skoro dve godine.

U tome i jeste čar dopisnog šaha. Vreme nije ograničavajući faktor i potez koji odigrate uvek proistekne iz onog najboljeg što vi kao šahista možete da pružite. Na takmičenju koje je upravo okončano, svako u timu je igrao uporedo 12 partija. Odigrate potez, pošaljete protivniku poruku, a zatim se posvetite poslu i svakodnevnim obavezama. Narednog dana se bavite partijom koju igrate sa drugim rivalom. Kada nastupate na 12 tabli, to onda ume da potraje – pojašnjava naš sagovornik.

Srbija sada znatno bolje stoji na šahovskoj karti Evrope, ipak, u ovom takmičenju je nije bilo na reprezentativnom nivou.

Radimo na tome. Nakon ovog rezultata koji smo ostvarili sada smo u kontaktu sa kolegama iz Hrvatske. Pokušavamo da prikupimo potrebnu dokumentaciju u nadi da će se i država Srbija naći na najvećoj smotri dopisnih šahista na planeti – ističe Vladimir Tašić.

Za kraj ovog razgovora, za sve ljubitelje igre na 64 polja jedan mali šahovski problem.

(Na dijagramu se radi o “matu u 2 poteza” a kompozitor ovog problema je Leonid Kubbel…)

    Aleksandar Raković